Hoog boven een schijnbaar bodemloze diepte hangen negen Modrons aan zware kettingen. Hun metalen lichamen bewegen schokkerig door de lucht als macabere marionetten in een vergeten poppentheater.
Voordat iemand een plan kan vormen, zorgt Chwinga ervoor dat het gezelschap tijdelijk aan het zicht wordt onttrokken. Onzichtbaar bewegen de avonturiers zich naar het eerste balkon.
Terwijl de rest de situatie observeert, tikt Wulfgar zachtjes op Rivens schouder.
“Ik ga die trap beneden even bekijken.”
Nog voordat iemand bezwaar kan maken, sluipt hij al weg.
Met zichtbare tegenzin volgt Riven hem.
Beneden komen ze uit in een merkwaardige kamer. In het midden staat een enorme ketel waar een dikke, groenige mist uit opstijgt. De damp vult de ruimte volledig, zodat de verste muren nauwelijks zichtbaar zijn. Te midden van die nevel staat een kooi.
En daarin zit iemand.
Iemand die verdacht veel op Nokkia lijkt.
Riven krijgt direct een slecht gevoel bij de zaak.
“Dit gaan we later uitzoeken. Terug naar boven.”
Wonder boven wonder laat Wulfgar zich overtuigen, en de twee sluiten zich weer aan bij de groep.
Omdat niemand precies weet wat de bedoeling van de zwevende Modrons is, besluiten de avonturiers een beproefde strategie toe te passen.
Geweld.
Dryerc spreekt een spreuk uit waardoor bladeren en plantenmateriaal neer dwarrelen. De Modrons verzamelen zich nieuwsgierig rond het vreemde verschijnsel.
Precies waar Riven op gehoopt had.
Met een grijns laat hij een Fireball ontploffen midden tussen de constructen.
Vlammen vullen de schacht.
Metalen lichamen tuimelen brandend de diepte in.
Dradimir doet nog een duit in het zakje met zijn vuuradem en schiet opnieuw een Modron uit de lucht. Daarna heft Dryerc zijn toverstaf op.
Een verticale muur van vuur schiet dwars door de ruimte omhoog.
De hitte is verstikkend.
Nog meer Modrons verliezen hun grip en verdwijnen krijsend in de afgrond.
Wulfgar en Nokkia bestoken de overlevenden met pijlen totdat uiteindelijk de laatste van de negen constructen naar beneden stort.
De schacht is stil.
Voorlopig.
Aan de overzijde bevindt zich een tweede balkon, enkele meters hoger.
Nokkia klimt moeiteloos via de muur omhoog.
Wulfgar neemt een aanloop, springt…
…en haalt het nét.
Dradimir besluit dat acrobatiek zwaar overschat wordt en Misty Stept simpelweg naar de overkant.
Riven en Dryerc blijven achter.
Achter het balkon ontdekken de drie een uiterst merkwaardig apparaat. Het lijkt op een stoel die rechtstreeks uit een krankzinnige uitvinder zijn dromen afkomstig is. Een soort tijdmachine.
Niemand vertrouwt het ding.
Niemand gaat erin zitten.
Een zeldzaam staaltje gezond verstand.
Verderop vinden ze een smalle doorgang.
Die leidt…
…terug naar de controlekamer.
“Goddamnit.”
Na een korte discussie keren ze terug naar de anderen.
Wanneer Wulfgar vertelt over de gevangene in de kooi, besluit Nokkia direct de schmink van haar gezicht te verwijderen.
Voor het geval er straks twee Nokkia’s rondlopen.
Dat lijkt verstandig.
De groep daalt verder af naar level zes.
De mistige kamer blijkt nog vreemder dan verwacht.
Er staan drie schommelstoelen.
Overal liggen naaispullen verspreid.
En uit de schaduwen verschijnen drie kleine poppen.
De figuurtjes stellen zich voor als:
- Strawbundle
- Clay No-Face
- Joho
Zij waarschuwen de groep direct.
“De Sewn Sisters komen terug.”
Uiteraard volgt een spervuur aan vragen.
Wat doet de ketel?
“Dat is het brouwsel van de heksen.”
Waar komen de heksen vandaan?
“Uit niets.”
Wat zit er achter de deur?
“Een wezen. Het hangt daar een beetje rond.”
En de Nokkia in de kooi?
“Die hebben de heksen gemaakt. Zij noemt zichzelf Nokkia.”
De gevangene draait zich om.
Ze ziet eruit als Nokkia.
Praat als Nokkia.
Maar lijkt volkomen verward.
Drad probeert uitsluitsel te krijgen door in de borst van de echte Nokkia te knijpen.
Dat levert weinig informatie op.
Wel pijn.
Voor Nokkia.
De poppen verzekeren de groep dat de heksen de gevangene voortdurend martelen.
Dus wat zij ook is…
een heks is ze niet.
Nokkia probeert haar dubbelganger te ondervragen, maar krijgt weinig bruikbare antwoorden. De clone weet slechts dat de poppen gevangen zitten op deze verdieping.
Dradimir besluit een experiment uit te voeren.
Hij trekt wat strostengels uit Strawbundle om te zien of de pop in werkelijkheid een Night Hag is.
Er gebeurt niets.
Vooralsnog.
Dus besluiten de avonturiers de poppen één voor één naar boven te begeleiden.
Voor iedere bevrijde pop ontvangen ze een magische gunst.
Strawbundle
Dradimir bevrijdt haar en ontvangt een charm waarmee hij driemaal Etherealness kan gebruiken.
Clay No-Face
Riven ontvangt een zegen waardoor hij dertig dagen lang niet hoeft te eten, drinken of ademen.
Joho
Dryerc ontvangt het equivalent van een Helm of Comprehending Languages voor zeven dagen.
Dan blijft alleen de Nokkia-clone over.
Nokkia kijkt naar haar spiegelbeeld.
Naar een arme ziel die nooit om haar bestaan heeft gevraagd.
Iemand die alleen pijn en marteling heeft gekend.
Ze neemt een besluit.
De vlammen nemen de clone langzaam in zich op.
Terwijl haar lichaam bezwijkt, verschijnt er iets onverwachts.
Een glimlach.
Alsof de dood voor haar een bevrijding is.
Dieper in de mist stuit de groep uiteindelijk op een zware deur.
In het oppervlak bevinden zich meerdere sleutelgaten.
De vorm komt verdacht bekend voor.
Skeleton Keys.
Wulfgar voelt onwillekeurig aan de sleutels die hij bij zich draagt.
Om zeker te weten dat niets over het hoofd wordt gezien, spreekt Dradimir een spreuk uit waarmee hij voorbij de grenzen van de materiële wereld kan kijken.
Zodra zijn zicht zich opent voor het Etherische Vlak verstijft hij.
De drie schommelstoelen zijn niet leeg.
Daar zitten de Sewn Sisters.
Ze hebben al die tijd toegekeken.
Het gevecht dat volgt verloopt verrassend gunstig.
De eerste Night Hag sneuvelt.
De tweede volgt kort daarna.
Wanneer de derde ziet hoe snel haar zusters vallen, verandert haar houding onmiddellijk.
Van dreigend.
Naar onderhandelend.
Ze smeekt om genade.
In ruil biedt ze informatie.
En de groep luistert.
Volgens de Night Hag:
- Alle Night Hags komen uit The Rocking Ways.
- Er bestaat slechts één weg uit de tombe.
- De Charred Bones wijzen die weg.
- Het Rode Pad leidt tot de dood.
Maar kan een Night Hag ooit worden vertrouwd?
Spreekt zij de waarheid?
Of probeert ze haar eigen huid te redden?
En misschien nog belangrijker:
Verdient ze genade?
Dat zijn vragen voor de volgende sessie.
Over de auteur
