De party is ontdaan door het verlies van Corrin. Ze verzamelen zich bij hem. Riven speelt een truerig liedje. Dradimir knielt en bid. Jaka maakt hem belachelijk. Dradimir vraagt of hij niet iets kan doen. Ik kan hard tegen hem aan butsen, zegt hij. Jaka neemt een aanloop en klapt tegen Corin in. Dat hielp uiteraard niet.
Wulfgar pakt het magische schild. Er gaat een deur open.
Nokkia pakt de potion, maar weet niet wat het is. Jaka is er klaar mee en gaat naar een nis en begin goudstukken te eten. Dradimir gaat in het midden staan, waardoor Jaka weer pech heeft.
Riven zegt dat ze voorzichtig moeten zijn. Bij het pakken van het schild ging er al een deur open.
Ze besluiten een korte rust in te lassen. Dan kan Nokkia ook de tijd nemen om uit te vinden wat de potion doet.
Daarvoor gaan ze terug naar een andere kamer, daar waar ze de golumn hebben verslagen.
Dradimir wil eerst zeker weten of de beholder dood is. Hij laat een heilige vlam neerdalen op de beholder. Hij ziet een oog een stuiptrekking maken. Hij deelt dit met de rest. Ze zijn het er mee eens dat ze iets moeten doen en hem niet zomaar hier achter kunnen laten.
Dradimir oppert om hem te laten verdwijnen on der glazen plaat in een eerdere kamer.
Met zijn vieren beginnen de beholder te duwen, trekken en rollen. Ze krijgen hem lastig door de gang. het lukt ze om de beholder onder het glas te krijgen.
In de ruimte nemen ze ook de tijd voor een korte rust. Nokkia spendeerd eerst wat tijd om er achter te komen wat de potion doet. Het is een potion of diminution.
Ze weten niet hoe ze Corrin moeten redden dan wel mee moeten nemen. Dradimir oppert om hem in de hoek te zetten, met zijn pijl en boog gericht op de beholder.
Ze overleggen hoe en wat verder. Willen ze de ruimte van de beholder nog onderzoeken?
Ze besluiten toch nog een keer terug te gaan. Jaka is blij, vliegt vooruit maar wordt telkens teruggeteleporteerd naar Dradimer. SCHIET OP!! roept hij. Dradimir gaat weer in het midden staat en Jaka heeft weer pech.
In de kamer vinden ze:
Ze verzinnen allerlei dingen wat ze met de bal kunnen doen. Jaka vraagt of dat een goed idee is?!?
Corrin schoot een pijl en nu is hij van steen. Jaka begint ze hard uit te lachen.
Ze laten laten de bal voor wat het is. Door de kamer met de doeken, de boar is nog met een doek bedekt.
Nokkia merkt op of ze Johannes niet meer moeten nemen. Hij hoort immers ook bij de party. Dradimir spreekt hem draconic aan.
Wulfger ziet dat Corrin nog zijn ring of Ubtoa aan zijn vinger heeft als hij nog een laatste keer afscheid neemt.
Hij weet de ring van zijn vinger te krijgen en stopt deze in zijn zak.
Ze komen weer in de ruimte met de trappen naar beneden. Ze dalen af naar het volgende niveau.
Daar komen ze in een ruimte, waar ze vier pilaren. 10 foot hoog. 5 foot breed. 4 foot hoog zit een sleuf, ter gootte van een munt. Daar bovenop staat op elke van de pilaren een grote gargole met 4 armen. In het midden zit een gat waar mechanisch geluid vandaan komt.
De pilaren hebben elk een kleur, met de klok mee: Coper, Zilver, Gold, Platinum.
Nokkia onderzoekt een plakaat op de muur. Weer op ongeveer dezelfde plek als de andere niveaus.
Op het plakaat staat:
Death to fire, dine or drown
Precious air, and fallings
The army sleeps in
The mirror holds
Find the iron scepters twin
The maze holds the key
Jaka ziet de gargoles en zegt: Ah, nee. Niet deze gasten…
Dradimir vraagt waarom. Ze stelen mijn goud!!! Jammerend, onder dwang gaat hij mee naar benden. Puur omdat hij niet anders kan, want Dradimir zet zijn tocht voort.
Dryerc hoort dat er personen aankomen. Met de kracht die hij nog heeft roept hij om hulp.
Nokkia merkt het op. Ze hoort zacht een gejammer.
Twijfelend dalen ze trappen verder af, op hun hoede dat de gargoyels tot level komen.
Riven onderzoekt de tekens die bovenop de pilaren zitten, maar herkend ze niet.
Wulfgar merkt op dat de gargoyles naar beneden zijn gevallen en dat hun huid flink gehavend is.
Nokkia loert om het hoekje en ziet daar een dwerg met een schild en een staf.
Is that Gimli pt.2 (vervolg op sessie van 2-4-2026)
Terwijl de groep zich een weg baant door de donkere gangen van de tombe, valt Nokkia’s oog op een onverwacht tafereel. Bij de corridor waar de gargoyles de wacht houden, staat een dwerg in duidelijke nood. Zijn benen spartelen hulpeloos in de lucht terwijl zijn bovenlichaam verdwenen lijkt in de gapende muil van een demonisch stenen hoofd, eenzelfde duivelsbeeld als de groep eerder elders in de tombe had gezien.
“Help! Ik zit vast!” klinkt zijn gedempte stem vanuit de stenen bek.
Na enig getrek, geworstel en een paar goed geplaatste krachttermen wordt de dwerg uiteindelijk uit zijn benarde positie bevrijd. Hij valt achterover op de grond en slaakt een diepe zucht van verlichting.
Wanneer hij weer op adem is gekomen, vertelt hij zijn verhaal. Zijn naam is Dryerc. Samen met zijn metgezellen was hij afgedaald in deze vervloekte tombe. Toen één van zijn kameraden door de demonenmond kroop, verdween deze echter spoorloos. Vastbesloten om zijn vriend te volgen, had Dryerc hetzelfde geprobeerd. Helaas was hij niet verder gekomen dan halverwege de stenen kaken, waar hij muurvast kwam te zitten.
Riven fronst zijn wenkbrauwen.
“Ben jij soms één van de Yellow Banner?”
De dwerg knikt vermoeid.
“Dat klopt.”
Langzaam ontvouwt zich het verhaal van een expeditie die nog tragischer lijkt dan die van de avonturiers zelf. De Yellow Banner waren Chult in gestuurd om een geneesmiddel te vinden voor de gevreesde Death Curse. Ze volgden daarbij hun leider, Lord Brixton, diep het onbekende binnen. Maar Brixton was verdwenen, opgeslokt door de gevaren van Chult en nooit meer teruggekeerd.
SCP vraagt de dwerg naar zijn achtergrond. Dryerc legt uit dat hij als specialist was ingehuurd om een remedie voor de vloek te helpen vinden. Volgens hem ligt de sleutel tot het mysterie ergens verborgen op Chult. Hun zoektocht werd gefinancierd door niemand minder dan Syndra Silvane, dezelfde vrouw die ook de helden op pad had gestuurd.
De uitputting is ondertussen duidelijk zichtbaar op Dryercs gezicht. Zijn kleding hangt in flarden, zijn ogen staan dof en de laatste restjes hoop lijken slechts met moeite brandend gehouden te worden.
“Ik moet rusten,” mompelt hij.
De groep besluit geen risico’s te nemen. Ze trekken zich terug naar een hogere verdieping van de tombe en slaan daar hun kamp op onder de veilige bescherming van Leomund’s Tiny Hut. Voor één nacht blijven de verschrikkingen van de tombe buiten de magische koepel.
Na een welverdiende rust keren de avonturiers samen met Dryerc terug naar de mysterieuze gang.
Daar staan vier gargoyles opgesteld op sokkels van oplopende rijkdom: brons, zilver, goud en platina. Na enig overleg besluiten de helden een experiment uit te voeren. In iedere schaal wordt een munt geworpen van hetzelfde metaal als de sokkel waarop deze rust.
Een ogenblik gebeurt er niets.
Dan vult een verblindende lichtflits de ruimte.
Met een dreun die door de gangen van de tombe galmt, schuift het verborgen luik tussen de gargoyles open.
Voor hen gaapt een diepe schacht. Onderaan kronkelen ziekelijke, bleekgroene planten over de vloer als een tapijt van rottend leven.
Nokkia aarzelt geen moment. Dankzij zijn Spider Climb wandelt hij haast achteloos langs de wand naar beneden, terwijl zijn schaduw danst in het flakkerende licht van de toortsen boven hem.
Tot verrassing van de groep volgt Dryerc hem. Ondanks zijn vermoeidheid lijkt de gedachte aan antwoorden hem nieuwe moed te geven.
Beneden komen ze terecht in een merkwaardige ruimte in de vorm van een vijfhoek. Het licht van hun fakkels glijdt langs de stenen muren en verdwijnt in de duisternis van de hoeken. De kamer lijkt verlaten.
Maar diep in de stilte van de tombe klinkt ergens een zacht, haast onhoorbaar geluid.
Klik…
Klik…
Alsof ergens in het duister oude mechanismen langzaam tot leven beginnen te komen.
Over de auteur
